Free Spirit

Gratis drank? Of vrije geest? Bij de eerste poppen allerlei anekdotes op. Zowel ‘gratis’ als ‘drank’ zijn boeiende onderwerpen. Maar het gaat om de tweede. Een vriendin van mij en ikzelf kregen dit etiketje omdat wij ons leven anders inrichten dan de meeste anderen. Ik weet niet zeker of de boodschapper het positief of negatief bedoelde. Voor mij is het een compliment. En een ontdekking. Dat wat voor mij normaal is wordt met deze titel opeens bijzonder! Het voelt lekker. Maar hoe anders is anders eigenlijk?

Daarvoor moet ik eerst vaststellen wat normaal is. De 0-meting zeg maar. Logisch om met een klassieker te beginnen; Huisje – boompje – beestje. Hmm. Nou nee. Niks bijzonder; ik ben hartstikke normaal. Huisje; check. Boompje; check. 4 zelfs. Beestje; check. Sterker nog. Ik ben helemaal gelukkig met mijn huisje, boompjes en kattenmonster. Waar komt dan die ‘Free Spirit’ vandaan? We gaan een laagje dieper; Kinderen, man & carrière. Ja, nu hebben we iets! Of beter gezegd; niets. Geen ‘check’. Niet eentje. Wel roepen ze alle drie veel reacties op in mijn omgeving. Al jaren. Met name het ontbreken van echtgenoot & kinderen. Een heel scala aan reacties; van diep medelijden tot aan serieuze verwijten. Of afgunst. En die vooral als het gaat om Carrière. Mijn gebrek aan ‘zwoegen’ heeft al menig discussie aangewakkerd. Of eigenlijk alleen gestart. Want ik hou niet van discussiëren. Ik hou van moeiteloos. Dat is iets anders dan niets doen. Het gaat om dat doen wat je energie geeft. En om vertrouwen. Ik geef aan anderen. En dat komt bij me terug. Niet direct. Niet van dezelfde persoon. Ik maak me geen zorgen. Ook niet financieel. Waarschijnlijk is dat wat mij bijzonder maakt. Het wordt zo vaak gebruikt als argument om niet te veranderen. Om niet af te wijken van de rest. Om geen ‘gat op je CV’ te krijgen. Ik heb gaten in mijn CV. En in mijn pensioen. Iemand die zich daaraan stoort vertelt daarmee veel over zichzelf. Niet goed. Niet slecht. Ik ben gewoon blij dat ik anders ben!

oekie-fel-samenwonen---beestje

Terug naar af

Het blijft me verbazen. Zoveel makkelijker om anderen te adviseren, dan zelf de goede dingen te doen. Hoe vaak moet ik mijn hoofd stoten om te merken dat ik in dezelfde routine ben teruggevallen? Ik hoop stappen te zetten in het land der zelfontwikkeling, maar heel verraderlijk steken oude bekende trekjes steeds de kop weer op. Zo erg dat ik vaak verzucht “Leer ik het dan nooit?”. Niet fijn. Maar misschien is er toch hoop voor mij. Sommigen zeggen dat het slechts terugkomt zolang je er nog iets van te leren hebt. Anderen zeggen dat ik mild voor mezelf mag zijn. Laat het los. Adem in. Adem uit. En ga verder. Ja, maar heb ik ondertussen wel stappen gezet? Heb ik mezelf wel ontwikkeld? Of ben ik terug bij af?

Ondanks de stralende lente schieten beelden van wintersport mij te binnen. Ik houd niet van wintersport. Ik ben wel meerdere keren geweest. Mijn grote favoriet is het sleepliftje. Had mij de hele dag een pannenkoek tussen de benen gegeven en ik was absoluut fan geweest. Het ging anders. Ik vond dat ik moest leren skiën. Na een prettige introductie met het sleepliftje stond ik bovenaan een borstelbaanberg. Geen idee wat te doen. Mijn buurman ‘die-het-mij-wel-even-zou-leren’ vertelde dat ik zigzaggend naar beneden moest. Makkie. En het lukte ook. Alleen de bochten niet.. Dus eindigde ik zowel na de zig als na de zag in de kletsnatte borstelbaangoot. Tamelijk ontluisterd bereikte ik het eind van de borstelbaan. Alwaar ik vriendelijk doch beslist werd verzocht iets anders te gaan doen. Klaar voor het echte werk, zullen we maar zeggen. In de Zwitserse sneeuw heb ik het 2x geprobeerd. Totdat ik omver werd geskied door een voorbijrazende rij peuters. Maar ik gaf niet op. Jaren later weer een poging. Skiles in NL, privéles in Meribel. Ik werkte hard. En wat was ik opgelucht als ik na de les de skies weer af mocht doen. De laatste keer heb ik het bijna leuk gevonden. Ergens in Frankrijk. Twee (wat is makkelijker dan blauwe?) pistes direct naast de berghut/restaurant. Na elk rondje beloonde ik mezelf met een drankje op het zonnige terras. Ik genoot! En besloot officieel te stoppen met skiën.

Ik heb mijn best gedaan. En uiteindelijk mezelf toegestaan om los te laten. Het hoeft niet. Het is goed. Ik blijk geen natuurtalent te zijn (grrr). Ik heb iets gevonden waar ik niet goed in ben (grrrrr). Ik hoef niet alles te kunnen. Of leuk te vinden. ‘Terug naar af’ betekent niet dat je gefaald hebt. Het biedt de mogelijkheid om vanuit je basis nieuwe dingen te ontdekken. Met deze ontdekking zal ‘Terug naar af’ nooit meer hetzelfde zijn..

foto

Schitterende Imperfectie

Wat mooi! Twee woorden die samen zoveel meer zeggen dan apart. Ook de toelichting is prachtig; Kintsugi is de Japanse Kunst om serviesgoed te repareren met goud. Op een heel zichtbare manier zodat de  reparatie schoonheid toevoegt en het gerepareerde object mooier wordt dan het ongerepte origineel.
Elke maandag zit er een kadootje in mijn mailbox. Straatjutten heet het, ook al zo mooi. Richard verzamelt op straatjutten.nl beelden die hem opvallen en vertaalt dat naar een praktische toepassing. Ik word er bijna jaloers van. Maar besef dat genieten van andermans werk ook waardevol is. Je hoeft het niet perse allemaal zelf te doen. Wijze lessen op de maandagochtend.

Terug naar ‘Schitterende Imperfectie’. Het daagt me uit om van iets waarvan ik dacht dat het waardeloos was geworden juist met de reparatie extra waarde toe te voegen.
Misschien mijn spijkerbroek? Die is zo versleten dat er gaten invallen, op ongewenste plekken. Waarmee kan ik repareren? Wat is van zichzelf al mooi en maakt mijn broek schitterend?
Of iets breder? Mijn gezonde weerstand tegen HR-opdrachten vorig jaar. De ruimte om ook ideeën van Allemaal Uniek te kunnen gebruiken motiveert mij om enthousiast aan de slag te gaan. En als ik “the best of both worlds” samenvoeg wordt het resultaat waardevoller.

Met ‘Schitterende Imperfectie’ kun je ook weer spelen. Het hoeft niet perfect. Het hoeft niet de eerste keer goed. Juist de weg die wordt afgelegd maakt het mooier. Het doet me denken aan PermanentBeta.nl waar juist het continu in ontwikkeling zijn tot kunst wordt verheven. De slogan ben ik even kwijt, maar het enthousiasme en de energie die de deelnemers uitstralen is inspirerend. Voor mij gaat het hier over een metamorfose van het traditionele ‘Fouten maken mag’ . Deze veelgehoorde kreet in managementland. Zo makkelijk gezegd. Zo moeilijk gedaan.

Zal ik er een nieuw model voor maken? Niet eens zo’n gek idee! Ik noem het WAW!
Waste + Addition = Wonderful. Recycling 2.0 eigenlijk.
Een Nederlandse vertaling volgt nog. Alternatieven zijn welkom, want mijn model is ‘Schitterend Imperfect’. Het kan natuurlijk schitterender en imperfecter! Maar het hoeft niet..

Kintsugi

Mijn Geluksonderbroek

Terwijl ik de was aan het vouwen ben, dwalen mijn gedachten af. Ik denk terug aan een belangrijk moment vorig jaar. De keuze voor een passie. Luisterend naar mijn intuïtie. De keuze voor een ontdekkingsreis op het gebied van Persoonlijke Ontwikkeling met daarbij de boeiende naam “Allemaal Uniek”. Mijn professionele nieuwsgierigheid werd en wordt volop ingezet. Ik wil weten hoe anderen werk maken van Persoonlijke Ontwikkeling. Wat voor producten en diensten hebben ze? Hoe passen ze het toe? En vooral; waar leggen ze de focus op? Inspiratie, Geluk, van Hoofd naar Hart & Succesvol zijn. Er komt veel moois voorbij.

Helaas speelt ook een ander thema; discipline. Ik vind het lastig om regelmatig tijd te reserveren voor de nieuwste ontwikkel oefeningen. Af en toe een hele dag opgesloten worden met anderen werkt beter bij mij. De aanwezigheid van die anderen is belangrijk. Ervaringen delen. Enthousiast raken door hun vragen. Stiekem een beetje blij als je hoort dat zij het ook lastig vinden om echt omzet te maken. En verwondering. Zoveel hetzelfde. En toch ook zo anders. Soms zien ze dat zelf nog niet. Ik sprak de zoveelste coach. Haar verhaal raakte me pas toen ze eerlijk en spontaan antwoord gaf op de vraag wat haar uniek maakt. Met voldoende zelfvertrouwen is het leuk om te netwerken en van anderen te leren. Als je nog onzeker bent is het een drama. Dan is hun gras altijd groener. Onzekerheid en je beperkende ideeën loslaten. Daar gaat het om! En ik realiseer me tegelijkertijd dat het vaak helemaal niet om ontwikkelen gaat. Maar juist over jezelf terugvinden.

Terug naar hoe puur je was als kind. Bij kinderen wordt veel tijd gestoken in het afleren van ‘onaangepast’ gedrag. Het afleren van hun magische fantasie met onbeperkte mogelijkheden. Terwijl dat precies precies is waar de dertigers en veertigers van nu naar op zoek zijn! We kunnen veel leren van kinderen. Zelfs meer dan we dachten. Berthold Gunsther maakt er mooi gebruik van met zijn boek “Omdenken is stom”. Boeiende uitspraken die maken dat volwassenen niet alleen anders naar kinderen luisteren, maar ze ook bewust vragen gaan stellen. Datzelfde gebeurt ook bij “Grote Denkers Kleine Denkers“. Zij hebben een Raad van Stuur beschikbaar met kinderen die bereid zijn mee te denken over organisatie-vraagstukken. Daarmee haal je gegarandeerd onverwachte invalshoeken in huis. Want kinderen zijn puur. Bij de vraag naar wie jou helpt op belangrijke momenten staat dan zomaar de Geluksonderbroek vooraan!

dansend kind

Even geduld aub

Het is 30 december. Ik lig volledig relaxed op een grote sofa naast de weldadig brandende open haard. Tegenover me ligt een vriendin. Ook op een grote sofa. We zijn bij haar thuis. In een dorpje aan de Ierse westkust. Rozig na een uitgebreide strandwandeling en dito pub-bezoek. Relaxed, omdat haar man en kinderen een paar dagen weg zijn naar familie.

Wat vooral betekent dat ze al een paar nachten echt geslapen heeft. Want ze hebben een moeilijk slapende 3,5 jarige dochter. Echt moeilijk. Problematisch kun je wel zeggen. Niet een halfuurtje waken bij het slapengaan. Of een keer een slechte nacht. Nee, veelvuldig gebroken nachten. Al ruim 3 jaar. Alles geprobeerd. Goedbedoelde adviezen uit de omgeving. Betweterende tips. Schuldgevoel. Niets helpt. Geradbraakt en wanhopig, maar toch liefdevol vertellen dat het ook zwaar is voor de dochter. Gelukkig wordt er van mij geen advies verwacht. Het gaat mijn voorstellingsvermogen ver te boven.

Hoewel? We raken niet uitgesproken over de 4 maanden oude puberende pup. De nieuwste aanwinst in de familie. Ik ben dol op honden en speel volop met Storm. Hij luistert niet echt naar me. Tenzij ik snoepjes als beloning gebruik. Dat doe ik vaak, want ik ben niet erg geduldig. Twee keer proberen hem een rondje te laten draaien is leuk. Maar als hij bij mijn derde commando weer gedwee plat op de grond gaat liggen is de lol er af. Ik vertel haar wat de Dogwhisperer zegt; “Je moet Packleader zijn.” Overwicht voelen en uitstralen. Woorden worden overbodig. Geduld niet. Dat is essentieel. Net zolang doorgaan totdat de ander doet wat jij wilt.

Deze liefdevolle moeder krijgt nieuwe moed. Zij besluit het in het nieuwe jaar anders aan te gaan pakken. Zij kiest voor strategisch geduld. Van moeder naar ‘Leader of the pack’. Ze geeft niet meer toe. En zal in ieder geval geduldiger zijn dan haar dochter. Na Oud & Nieuw. Dus even geduld nog..

even-geduld-aub

Haring, gewoon Haring

Tring, Tring! Triiiiiiing!
“Hallo, met Ellis Haring.”
“Met meneer Augurk. Zullen wij een rolmops vormen?”
Klik………..

Een jeugdtrauma in 4 regeltjes. Jaren heb ik geweigerd een telefoon op te nemen. En daarna is het nog heel lang met alleen mijn voornaam geweest. Achteraf zie ik dat het best grappig was. Waarom vond ik het dan zo erg? Ik heb mijn achternaam gehaat. Mijn vader vervloekt om het feit dat ik door hem Haring heet.

Normaal zijn. De grootste wens van mensen met een afwijkend uiterlijk. In ieder geval zij die ik zag in documentaires op televisie. Ze willen niet meer opvallen, nagekeken of beroddeld worden. Ze willen normaal zijn. Opgaan in de menigte. Anonimiteit die vrijheid geeft.
Anders zijn. Dat is de wens van anderen. Afwijkende ideeën. Juist niet zoals de rest. Het kan om kleding gaan. Om kunstenaars. Om dat wat je laat zien. Maar ook om wat je liever voor jezelf houdt.

Of we nu op willen gaan in de massa of juist niet. We zijn allemaal uniek. Als je dat accepteert en ervan geniet, ontstaan er mooie dingen. En het relativeert ook zo lekker.
Mijn kleine tante die ‘De lange haring’ heet.
Of mijn moeder; van huis uit ‘Van den Hengel’…
Allebei bijzonder.
Dus ben ik trots op mijn naam. Ik noem hem meestal zelfs twee keer. Om misverstanden te voorkomen. Haring, gewoon Haring.

rolmops

Vrij ingewikkeld

Mijn telefoonabonnement liep af op 13 juli. Daar zou ik eens lekker van genieten! Verlengen? Andere provider? Nieuw toestel? Alles mogelijk. Beetje struinen op internet, bezoekje aan de winkel om toestellen te ‘voelen’ en dan de perfecte keuze.

Eigenlijk is het daar fout gegaan. Ik ben niet goed in perfecte keuzes. Het klinkt zo definitief. Je moet precies weten wat je wilt. En je mag geen fouten maken. Dan zit je eraan vast. Lange termijn beslissingen vind ik lastig. Ik doe het wel natuurlijk, maar het is ingewikkeld. En ik hou niet van ingewikkeld. Ik hou van simpel. En van lijstjes. Mijn top 3 goede lange termijn beslissingen;
• Huis kopen. Alweer 3 jaar gelukkig in mijn paleisje.
• Samenwonen. Het werden 5 mooie jaren.
• Mijn kat. Ruim 12 jaar een team & nog steeds verliefd.

Wat is het geheim van deze successen? Gevoel. Intuïtie. De keuze voor mijn huis in Amersfoort verbaasde vriend en vijand en mijzelf. Na twee weken verliefdheid intrekken bij vriend was tamelijk impulsief. En de reddingsactie om 4 weken oude Sam bij Ma Flodder weg te halen misschien niet eens echt slim. Perfect of rationeel beredeneerd was het in alle gevallen niet.

Waarom koos ik dan voor een rationele strategie bij de keuze van een nieuwe mobiel? Geen idee. Maar dat het niet werkte is wel duidelijk geworden. Tientallen keren heb ik gegoogled, toestellen en prijzen vergeleken. Net zo vaak heb ik de iPad weer dichtgeklapt omdat ik door het bos geen boom meer zag. Wilde ik echt geen iPhone meer? Maar dan wordt mijn agenda niet meer gesynchroniseerd! Of wel? En is Samsung dan de logische opvolger? Of een ander? Moe werd ik van mezelf. En eindelijk, na 4 maanden vogelvrij te zijn geweest, nam ik een beslissing. Als ingewikkeld doen niet werkt, dan doen we het op mijn manier!

Alles van Apple hebben is zooo 2012. En van Windows hou ik gewoon niet. Android als Open Source met Jelly Bean, dat klinkt leuk! Geen idee wat het betekent, maar het voelt goed.. Een wit toestel deze keer. En ik wil er mooie foto’s mee maken. Mijn wishlist was klaar en een uur later de bestelling rond. Na drie dagen werd hij thuisbezorgd door een soort bodyguard met een spannende koffer. Het pakketje werd niet zomaar overhandigd. Identiteit en liquiditeit werd gescand en digitale handtekeningen gezet. En ik werd goedgekeurd! Blij en opgelucht heb ik hem uit zijn cadeauverpakking gehaald. Gestreeld en bewonderd. Ik heb intens genoten voordat ik hem weer opborg…

Het grote wachten is begonnen. Gevoel en intuïtie werkt niet voor iedereen. Providers houden van ingewikkeld. Zij hebben een maand nodig om mijn mobiele nummer uit te wisselen.

P1070700

Samen Stil

Begin dit jaar zagen we elkaar voor het eerst. Om te praten over onze Droombaanreis. De pilot van dit digitale initiatief van Talent First werd massaal opgepakt en er kwamen live ontmoetingen in den lande. Een van die groepjes is nog steeds. Zij het in een iets gewijzigde samenstelling. Elke maand komen we bij elkaar. In 2 uur hebben we tijd te kort om ervaringen te delen en tot nieuwe acties te inspireren. Zoveel te vertellen! Best vreemd eigenlijk, dat juist deze 5 vrouwen het plan kregen om ‘Samen Stil’ te zijn. Stil? Dit groepje? “En toch gaan we het doen! Een bijzondere ontdekking.”

En zo geschiedde.. In bospark De Schaapskooi te Epe. Het park was bewoonder dan verwacht en de rondfietsende 65-plussers bleven aardig; ook al groetten wij niet terug. Want het ‘Samen Stil’ werd strikt opgevolgd. Geen woord. Vanaf maandagavond. De uren daarvoor mochten we nog wel praten.. Een soort stoom afblazen zeg maar. We hebben ook meteen een upgrade geregeld; van 6-persoons chaletje naar 10-persoons bungalow. Allemaal een eigen slaapkamer. Aparte meditatieruimte. Ruime keuken. Mooie woonkamer. Heerlijk warm en middenin het groen, rood, oranje en geel van het bos.

We hebben zeven keer gemediteerd. Een sessie duurde 3 kwartier: 2x 20 minuten zitten en tussendoor ‘Walking Meditation’. Heerlijk in het moment zelf, maar daarbuiten was ik toch blij dat het niet op film werd vastgelegd.. We hebben heerlijk gegeten en er was volop creativiteit. Wat er heel weinig was: oogcontact. Voor mijzelf om de kans op spreken te verkleinen. Voor de anderen? Dat hoorde ik woensdag halverwege de ochtend. Toen mochten we weer praten. En onze ontdekkingen delen. Wat was het onwennig! Wat ga je zeggen? Wat is belangrijk genoeg? Of gewoon lekker?

Gemeenschappelijk was het gevoel van dankbaarheid naar elkaar om deze speciale ervaring te delen. En hoe vaak je spontaan dingen zegt, die nu overbodig blijken. Er waren ook verschillen. Met name in het optimaal beleven van de stilte. Wel of niet lezen? En schrijven? Wat moet je allemaal van jezelf of laat je los en zie je wat er komt?
Achteraf blijft mij vooral het gevoel bij dat ik had na de meditaties, tijdens het wandelen en bij het maken van foto’s. Open. Open om volop te genieten van kleine dingen. Rustig en gelukkig. Helemaal in het nu. Thuis is er ook iets veranderd; ik praat veel minder tegen mijn kat.

IMG_0406

Echt op reis! Of niet?

Wat verwachtte ik vooraf?
Een weekje Jutland in de herfst. Eerst een leuk weekend in de stad met een oud-reisgenoot en daarna een paar dagen de noord-westelijke Jutse wildernis ontdekken. Wellicht een paar fjorden bewonderen en heel misschien sporen van de kerstman vinden..

Wat gebeurde er?
’s Ochtends eerst naar Pilates en daarna relaxed mijn huis opruimen en (hand-)bagage selecteren. De reis verliep soepeltjes. Geen vertraging. Geen problemen. Beetje saai bijna. Ik hoefde niet eens mijn paspoort te laten zien! In de lucht met kleine slokjes genoten van een flesje rode wijn. En hups, voordat ik het wist waren we in Jutland! Ik werd opgehaald op het vliegveld en in de auto werd mij een uitgebreid programma voor de komende 5 dagen toegelicht. Er was hard gewerkt om mij in het nieuwe huis comfortabel te ontvangen; verhuisdozen na 3 maanden weggewerkt en het bed zou die nacht voor het eerst beslapen worden. Binnen de kortste keren stond een heerlijk maaltijd op tafel. Waarna we meteen op pad gingen voor een cocktailparty met vrienden en bezoek aan een populair café. Het weekend vulde zich met leuke dingen doen, heerlijk eten, veel praten en lekker relaxen. Op maandag geen Jutse wildernis.. Die blijkt er namelijk niet te zijn. Met de auto het strand op, zoals we op zondag deden. Leuk, maar spannender zal het dus niet worden. En dan blijkt de kerstman ook nog eens helemaal niet uit Jutland te komen!
Laat los. Laat los…
En de knop was om. Chillen met boek op de bank. Of eigenlijk op de iPad. En toen het heel even droog was een wandeling in een stormpje. Dinsdag op pad naar het noordelijkste puntje van Jutland, waar 2 zeeën elkaar ontmoeten. Prachtig! De laatste dag werd een vriend ingeschakeld om mij op de fiets een andere kant van de stad te laten zien. Echt leuk en superlief. Vanzelfsprekend werd ik, ruim op tijd, met de auto naar het vliegveld gebracht. Bij mijn diepe dank tijdens het afscheid was het antwoord heel simpel; “Ik wilde je een onvergetelijk bezoek aan mijn land geven”.

Wat heb ik ontdekt?
Communiceren is echt meer dan woorden uitwisselen; via de chat leken we op 1 lijn te zitten. Een combi van samen en alleen. In de praktijk werd geprobeerd mijn alleen-zijn zoveel mogelijk te beperken. Door de warme intentie kon ik heel makkelijk de knop omzetten. Een andere invulling dan verwacht, maar open voor wat het zou brengen.
Je eigen vanzelfsprekendheden worden duidelijk als ze voor anderen niet opgaan. Ik vind het heerlijk om op reis alleen te zijn. Dus toen Denemarken een jaar geleden bij mij op bezoek was heb ik veel alleen-tijd in het programma opgenomen. Nu, na de return-visit, ontdek ik pas dat dat mischien toch anders is opgevat..

IMG_0384

Kalverliefde..

Woedend was ik. Stampvoetend ben ik de hele weg naar huis gelopen. Een gulden bespaard, maar ook mijn fiets kwijt. Mijn mooie fiets. Mijn stalen rots in de branding. Wat een stortvloed aan emoties na een dagje Tienertoeren door NL. De woede. Eigenlijk meer op mezelf gericht, dan op de fietsendief. En machteloosheid. Wat kun je nog doen als je 2x langs alle, echt alle, fietsen van het station bent gelopen? Jaloers was ik ook. Op alle mensen die daar nog wel hun fiets hadden staan. En ik voelde me eenzaam. Die fiets was mijn eerste grote-mensen-fiets. We hebben heel wat kilometertjes afgelegd. Vaak kletsend met vriendinnen, maar ook gewoon samen stil. Zelfstandigheid hebben we ontdekt. Niet meer onder begeleiding van Pa, Ma of grote zus. Afstanden die ik alleen niet had kunnen overbruggen heb ik met hem bijna moeiteloos overwonnen.

Mijn eerste lekke band. Hele verhalen had ik er al over gehoord, en eindelijk was ik zelf aan de beurt. Ik wist precies wat er van me werd verwacht. Bandenlichters, fietspomp, even extra op het ventiel letten, beetje schuren, plakken maar. En dan de test. Liefdevol dompelde ik zijn binnenband onder water. Op zoek naar belletjes. Niets. Het was gelukt! Alleen nog oppompen & klaar. Wat was ik trots op ons.

Zijn opvolger was een opoe-fiets. Ook bijzonder, op zijn eigen manier. We zijn lang samen geweest. Woonden in Amersfoort, Deventer en Amsterdam. Hij was duidelijk ouder en meer ervaren. Ik heb hem overgenomen van een dame die te oud voor hem werd. Na jaren trouwe dienst heb ik hem doorgegeven.

Toen kwam de yuppenfiets. De verkoper adviseerde een goedkoper model, maar ik wist dat ik deze wilde hebben. De kleur was echt fantastisch. Het lastige van zo’n exclusief model is dat je er zo zuinig op bent. Hij stond heel wat jaartjes in de schuur. Tot de dag dat ik besloot hem echt te gaan gebruiken. Het waren mooie jaren. Zijn laatste dagen slijt hij in de fietsenflat op Amsterdam Centraal.

Mijn huidige Human Powered Vehicle is super chill. We cruisen door stad en platteland. We genieten volop, maar er zit iets oppervlakkigs aan. De laatste maand van de 3-jarige fietsverzekering heb ik hem de hele maand buiten laten staan. In afwachting van het lot. Als hij zou worden gestolen kreeg ik een flinke som geld uitgekeerd. En zou ik een nieuwe kunnen kiezen. Maar hij is gebleven.

Mijn eerste fiets. De fiets die mij ontnomen is. Hij was mijn eerste grote liefde..

fietsen_strand

Alleen op pad

Op de fiets naar het bos. Het begint te regenen. Zachtjes nog. Twijfel of ik mijn paraplu tevoorschijn zal halen. Nee. Ik ben op weg naar de Walkshop om te ontdekken wat de natuur mij kan vertellen. Daar hoort de regen ook bij. Kleine drupjes op je gezicht. Als vanzelf stopt de regen en een stukje blauwe lucht verschijnt.

Bij het verzamelpunt zie ik twee vrouwen een derde troosten. Ik hoef hier niets mee te doen. Niet eens te bedenken waarom ze huilt. Ik hoef er niets mee, want vandaag ben ik alleen. Een prive Walkshop. Ik heb mijn camera bij me en zin om te beginnen. De stiltewandeling is minder vanzelfsprekend dan ik had gedacht. Stilte is meer dan niet praten. Dat wist ik al, maar ervaren is echt anders. Ik geniet intens. Van de kleuren, de geuren, de geluiden. Van mijn gedempte voetstappen op de bladeren. Al klikkend wordt mijn foto-thema duidelijk; boomstammen. De focus niet op de grond of de lucht. Gewoon op ooghoogte.

Ik kijk om me heen en kies een prachtig pad. Ruim, recht en licht. Al bij de eerste stappen voel ik rust. Berg mijn camera op. Adem bewust in en uit. En voel me aangetrokken tot het einde van het pad. Daar is iets. Geen idee wat. Ik kan het niet goed zien, maar wil er echt naartoe. Het is fijn om zo duidelijk een richting te hebben. Even niet denken, even geen keuzes. Genieten van de modderpoelen op het pad. Van kruisingen die niet afleiden. Van het zonlicht door de bomen.

Mijn doel wordt duidelijker. Het is geen mens. Het is geen rotsblok. Het zijn de wortels van een omgevallen boom. Als ik aankom bij de stronk sta ik op een tweesprong. Maar ik wil dichterbij. Over takken stappend stop ik uiteindelijk bij mijn boom. En neem er de tijd voor. De zon schijnt op mijn gezicht. Ik voel intuïtief dat de omgevallen boom voor mij een einde betekent. Zonder te beseffen welk einde. Ik voel geen verdriet. Eerder opluchting.

Nu stap ik terug naar de tweesprong. Welke kant kies ik? Aan de ene kant zie ik blauwe lucht. Aan de andere kant voel ik de zon. Beide richtingen aantrekkelijk. Toch loop ik bijna automatisch de zon tegemoet. Ik zie nog niet wat het gaat brengen. Maar het voelt goed.

P1070579

Ik wil aandacht!

De laatste tijd ben ik geobsedeerd door virtuele aandacht. Of het nu gaat om likes op FaceBook, volgers op Twitter of reacties op mijn blog. Met argusogen check ik veelvuldig mijn iPad. En ja, natuurlijk heb ik meldingen ingesteld die mij waarschuwen bij nieuwe respons. Maar je weet nooit..

Dus ben ik jaloers op een jonge schoonheidsspecialiste. Hoe erg. Natuurlijk ben ik trots op haar. Een week na het examen een eigen zaak starten. Super! Plus een mooie website. Hartstikke leuk. Maar in 1 dag 200 likes op FaceBook??

Thuis is het Big Brother in de provincie; via MailChimp zie ik wie mijn mailtjes opent. Of niet. Dit weekend gaf mijn 12-jarig nichtje de 30ste like  voor de bedrijfspagina op FaceBook. Bingo! Eindelijk  de statistieken voor mij ontsloten. Ik kan het aantal bezichtigingen zien en hun aard (organisch of viraal?).. Vandaag heb ik HootSuite ingesteld; alle Social Media in 1 overzicht. En daarmee is een grens overschreden. Niet eerder heb ik Apps toestemming gegeven tot inzage in mijn gegevens en mijn contacten. Zelfs om namensmij berichten te plaatsen. Nu zijn er meerdere die dat van mij mogen.. Wie weet hoe lang het nog duurt voordat ik €15 per dag ga betalen om 24-96 FaceBook likes bij mijn ‘doelpubliek’ te kopen?

Betalen voor aandacht. Nou dat zal me niet gebeuren! Dat is echt een brug te ver. Het idee alleen al. Ik ga nog liever gratis walkshops geven, waarbij de waardebepaling achteraf wordt uitgedrukt in voor mij gegenereerde FaceBook likes.. Zie je hoe erg ik ermee bezig ben? Zelfs mijn creativiteit focust nu op kwantiteit!

Maar het laat me niet los. Betalen voor aandacht. Hoe erg is het eigenlijk? Als het aanbod maar aantrekkelijk genoeg is. Waarom dan niet betalen? En eigenlijk doe ik dat al. Elke keer als ik mezelf trakteer op een massage. Betaal ik voor de aandacht van een jonge schoonheidsspecialiste.

P1000944

Mijn kleine Held

Een jaar geleden had ik niet gedacht dat ik mijn LinkedIn profiel in 2013 zou uitbreiden met de functie Ontdekkingsreiziger. Maar ik heb het gedaan en ben er trots op! Ik praat er ook graag over. Bij diverse netwerken experimenteer ik met de introductie van mijn Ontdekkingsreisbureau. “Huh? Een Reisbureau? In deze crisis?” Het is lastig een hokje te vinden als je bewust op het verkeerde been wordt gezet.. “Oh, Persoonlijke Ontwikkeling. Ja, leuk. Maar dan is die naam echt verkeerd hoor. Die moet je veranderen.”

Uit deze gesprekken komen ook verrassingen. Zoals de vraag naar mijn favoriete Ontdekkingsreiziger. Leuk! Vooral omdat ik niet meteen een antwoord had. Zeker was dat het voor mij niet gaat om Marco Polo of Cristoffel Columbus. Gewoon omdat ik hun verhaal niet ken. En meteen wist ik het wel! Het verhaal waar ik 5 jaar terug niet klaar voor was, maar dat deze zomer duidelijk weer op mijn pad kwam. En mij raakte. Het verhaal van Antoine de Saint – Exupery; de ontdekkingsreis van De Kleine Prins. Een echte favoriet. Ik heb het net weer gelezen en vanochtend viel mij op:

  • Kinderen moeten veel geduld hebben met grote mensen.
  • Het is veel moeilijker over jezelf te oordelen dan over anderen.
  • Bloem; “Mensen? Je weet nooit waar je ze kunt vinden. De wind jaagt ze in het rond. Ze hebben geen wortels. Dat is erg lastig voor ze.”
  • Het geheim van de vos; Werkelijke schoonheid is onzichtbaar.
  • Dorstlessende pillen; wat doe jij met een uur tijdsbesparing?
  • Het kan wel eens op tranen uitlopen als je tam bent gemaakt.
  • Kijk naar de hemel en hoor de sterren lachen.

De Kleine Prins inspireert mij om als kind met verwondering naar grote mensen te kijken en daarmee anders te kijken naar dezelfde dingen. Om pure schoonheid te ont-dekken. Om woorden nog bewuster te kiezen. De Kleine Prins bevestigt voor mij dat reizen en thuiskomen echt met elkaar verbonden zijn. En leert mij.. dat tam zijn niet voor watjes is!

Wie is jouw favoriete Ontdekkingsreiziger? En waarom?

IMG_0839

Truus de luie Mier

Afgelopen donderdag had ik het voor het eerst in lange tijd weer. Op de middelbare school was het bijna normaal. Elke week weer. Ook bij mijn “vaste” banen had ik het regelmatig. Als interimmer bij opdrachtgevers veel minder, maar het kwam wel voor. Dit jaar was het anders en dat realiseerde ik me donderdag pas..

Weekendgevoel!! Dat heerlijke gevoel dat je vrij bent. Niet hoeft te werken. Voor een paar dagen, maar zo aan het begin lijkt dat een eeuwigheid. De wereld aan je voeten. Met of zonder een volle agenda; in ieder geval anders dan door-de-weeks.

Dit jaar heb ik een flexibele agenda. Ik deel mijn tijd echt zelf in. Dat betekent dat ik ook in het weekend met mijn werk bezig ben. Ontdekkingsreizen en wat je allemaal kunt doen met Allemaal Uniek is boeiend. Ik ontdek hoe het is om stil te zijn, te mediteren, niets te doen. Ik lees over persoonlijke ontdekkingen, praat en schrijf erover, surf het internet en als dat allemaal geweest is droom ik erover. Maar het is geen werk-werk.. Dus als de 90 jarige moeder van mijn zwager vraagt wat ik nou de hele dag doe, stap ik in de valkuil der verwachtingen en noem zoveel mogelijk acties. Vooral om de mogelijke indruk dat ik niets doe weg te nemen. Ze kijkt me doordringend aan. En zegt dat ze er niets van begrijpt, maar dat ik er in ieder geval enthousiast over lijk. Mijn gevoelige snaar is geraakt; falen.

Dus ben ik vorige week flink aan de slag gegaan. Met actielijst en ik heb me eraan gehouden. Donderdagmiddag blikte ik tevreden terug. Hard gewerkt en concrete resultaten. Deze Truus de Mier had dat toch maar even geflikt. Beloning? Weekendgevoel. Drie hele dagen vrij. En dat heeft mooie dingen opgeleverd; op maandag extra zin om, na Yoga, weer aan de slag te gaan. En vooral: de realisatie dat nietsdoen voor mij ook werk is!

P1070499

Waarom waardevol?

Geld is voor ons vanzelfsprekend als betaalmiddel, maar is ooit gestart als ruilmiddel. Als je iets wilt hebben, dan zoek je de prijs en die betaal je dan. Of niet. Je betaalt niet als je iets te duur vindt. Dat je dus meer euros zou moeten ruilen om te krijgen wat jij wilt hebben. Voor mij is dit een automatische gedachte. Ik noem het mijn prijs-kwaliteit afweging. Anderen noemen het zuinigheid. Mijn resultaat is dat ik bewust consumeer en dat ik weinig dingen heb waarvan ik voel dat het een slechte ruil is geweest. Vind ik. Want er zijn mensen die vinden dat ik juist teveel geld besteed aan reizen, aan massages en aan niet-werken. Nee, als het om geld ruilen gaat zit ik relaxed in mijn comfort zone.

Het wordt ietwat onrustig als ik op reis ben en een verkoper verwacht dat ik het spel van de onderhandeling met hem speel. En nu is er ook in NL een trend waarbij ruilen breder wordt getrokken. Geen vaste prijskaartjes meer, maar waardebepaling achteraf. Bijvoorbeeld bij een workshop of lezing. Op basis van je persoonlijke waardering van de geleverde dienst wordt jouw bijdrage verwacht. Ik vind deze behoorlijk lastig. Ben ik echt vrij om een bedrag te bepalen? Of is er een onuitgesproken sociaal acceptabel minimum? Ik wil niet te weinig geven, maar teveel   betalen voelt ook niet fijn.. Om het nog erger te maken zijn er de ‘wensenlijstjes’. In plaats van betalen met geld, vervul je een wens. Van boeken tot massages, van weekendje weg tot introducties bij netwerkcontacten. Help! De stabiele fundering van het ouderwetse prijskaartje zakt onder mijn voeten weg en ik word gedwongen actief na te denken over de waarde van wat ik heb ontvangen en wat ik bereid ben daarvoor terug te geven.

Magic happens outside your comfortzone… Natuurlijk ga ik hiermee aan de slag! Gewoon uitproberen..  Ik heb een bling bling kralenketting. Ruilen?

P1070478

Koffers & komkommers

We zitten midden in de komkommertijd. Een bijzondere naam voor de zomermaanden. Waarom worden komkommers als optimaal vakantiegevoel genoemd? Voor mij is die link er niet echt. Of voor het ontbreken van belangrijk nieuws? Ook hier niet direct een logisch verband. Zo lang ik me kan herinneren zijn komkommers het hele jaar verkrijgbaar.

Ik heb deze zomer geen vaste vakantieplannen. Bij mij staat geen koffer gepakt en het echte vakantiegevoel ontbreekt. Omdat ik al een tijdje geen opdracht doe heb ik geen vast werkritme. Zonder deze verplichting voelt “vrij zijn” anders. Altijd vakantie is ook routine, zeg maar. Een aangename routine!  Terwijl iedereen zijn koffers inpakt, of iets zuidelijker in NL ze alweer uitpakt, droom ik weg.. Waar stopt vakantie en begint het reizen? Is het compleet verschillend? Of eigenlijk gewoon hetzelfde?

Vakantie is een (te) korte onderbreking van de dagelijkse routine. Meer tijd met de familie en het liefst in een situatie die anders is dan thuis. Het Zuiden voor zon & cultuur of het Noorden voor sport & natuur. Met de nodige comfort natuurlijk! Heerlijk. En dan weer naar huis, waar de vakantie al een nieuwe herinnering is geworden.

Bij reizen is onderweg zijn en het buiten je comfortzone treden een manier om jezelf te leren kennen. Anders kijken en openstaan voor onverwachte wendingen. Pieken en dalen. Volop genieten van de reis. En van het thuiskomen. Je kunt hiervoor naar Azië of nog verder weg. Maar het hoeft niet.

Ontdekkingen doe je overal en altijd. Tijdens je vakantie. Op reis. Of thuis. Wat heb jij ontdekt deze zomer?

komkommers1

Mijn eerste parasol

Meerdere dagen mooi weer in het vooruitzicht en de zomerkriebels razen door mijn lichaam. Onrust alom. Als de zon schijnt is er 1 prioriteit; genieten van die zon!! En van de warmte. Van het vrije gevoel om zonder jas de deur uit te gaan. Nadat ik in de kledingkast ben gedoken aan de kant waar de echte zomerkleding ligt. Modetrends? Niets mee te maken. Jurkjes die ik al jaren heb en die mij het ultieme zomerdag gevoel geven, worden ook nu weer gedragen. Ik weet dat er een bepaalde mate van rust terugkeert als ik vind dat ik een optimaal genietmoment heb gehad. Lekker fietsen door de duinen, een lunch op een zonnig terras. Op zoek naar de schaduw is ook leuk! Maar dan moet die er wel zijn.. Op mijn balkon is dat niet het geval. Volop zon en nauwelijks wind. Op tropische dagen wordt het er zelfs voor mij te warm. En daarom heb ik afgelopen maandag een nieuwe mijlpaal bereikt.

Ik heb mijn eerste parasol gekocht! Opeens wist ik dat ik er klaar voor was; het ultieme stuk inventaris voor mijn huis. Het enige dat nog ontbrak. Drie jaar lang heb ik spullen gekocht. In de jaren daarvoor waren materiële zaken niet zo belangrijk voor me. Ik woonde in huizen van anderen, gebruikte hun spullen. Geen enkel probleem. Maar sinds ik de trotse bezitter ben van mijn eigen paleisje, wilde ik daar ook spullen in. En ik ben blij met de spullen die ik heb verzameld. Ze passen bij mij, het huis en bij elkaar. Met de parasol is de verzameling compleet. Niets meer nodig.

Sterker nog. Ik overweeg om te gaan minderen. Minimalising en Simplify Your Life zijn aantrekkelijke trends. Ik ga beginnen in de studeerkamer. Zoveel boeken en documenten waar ik eigenlijk echt niets meer mee doe. Maar eerst geniet ik van de zon op mijn balkon, verscholen achter mijn eigen parasol!

P1070460

Mijn ontdekkingen

Soms ontdek je iets dat zo bijzonder voor je is dat het blijft hangen. Het doet iets met je. Voor mij is het een avontuur om hier echt aandacht aan te geven. En dan worden ook kleine ontdekkingen bijzonder!

Ellis

%d bloggers liken dit: